Στα πλαίσια των μαθημάτων της Νεοελληνικής Γλώσσας και Λογοτεχνίας μου δόθηκε η ευκαιρία να μοιραστώ την κριτική μου για ένα έργο. Η κριτική μου αγορά το βιβλίο “Όλοι Στην Οικογένειά Μου Έχουν Σκοτώσει Κάποιον” του Μπέντζαμιν Στίβενσον, ένα μυθιστόρημα αστυνομικής λογοτεχνίας, που παίρνει μια καινοτόμα στάση απέναντι στο είδος του, εκπλήσσοντας ευχάριστα των αναγνώστη.
Η πλοκή ακολουθεί ως εξής: ο Έρνεστ Κάνινγχαμ, πρωταγωνιστής του βιβλίου και συγγραφέας του (στον κόσμο όπου διαδραματίζεται η ιστορία) παγιδεύεται σε ένα θέρετρο στα βουνά με το σόι του, όπου κάποιος βρίσκεται νεκρός μετά από λίγες ώρες. Η έντονη χιονόπτωση και κακοκαιρία αναγκάζουν την οικογένεια να παραμείνει εκεί, οδηγώντας στην αποκάλυψη παλιών μυστικών και σκοτεινών παρελθόντων.
Υπάρχει κυρίως πρωτοπρόσωπη αφήγηση, αφού ο Έρνεστ γράφει αυτή την ιστορία, την οποία εκδίδει σε βιβλίο, αυτό που διαβάζουμε. Επομένως, η γλώσσα του είναι εκείνη του μέσου ανθρώπου. Ακόμα, υπάρχει αγγλική ορολογία σε διάφορα σημεία του βιβλίου, επιθυμώντας ο Αύγουστος Κορτώ, επιμελητής της μετάφρασης, να διατηρήσει συγκεκριμένες φράσεις για την καλύτερη ροή του λόγου. Ο Έρνεστ, παρόλο που υπόσχεται στις πρώτες σελίδες να πάει ενάντια του κλισέ του αναξιόπιστου αφηγητή, δεν παύει να παρουσιάζει τα γεγονότα από την δική του οπτική γωνία, με συγκεκριμένες προκαταλήψεις και πιστεύω. Ιδιαίτερα εντύπωση προκαλεί όμως ο τρόπος αφήγησης των γεγονότων, πράγμα που μου αρέσει πολύ, όπου φόνοι και σημαντικές λεπτομέρειες αποκαλύπτεται πως θα γίνουν πολλές σελίδες πριν συμβούν.
Οι περίπλοκες προσωπικότητες των χαρακτήρων, καθώς και οι ασταθείς οικογενειακοί δεσμοί, αποτελούν το κύριο σημείο ενδιαφέροντος. Κάθε χαρακτήρας παλεύει με τον εσωτερικό του κόσμο, είτε με την ενοχή, το μίσος απέναντι στους άλλους, την ατυχία που έχει οδηγήσει τον καθένα στο μονοπάτι που πείρε. Τίθεται πολλές φορές το ερώτημα για το αν οι οικογενειακοί δεσμοί όντως αρκούν για να ξεπεραστούν οι συνέπειες των πράξεών τους. Προσωπικά, λάτρεψα τις σχέσεις μεταξύ των χαρακτήρων και το πως ο καθένας έχει έναν διαφορετικό στόχο. Δεν αισθάνεται κανείς πως διαβάζει συνέχεια για τον ίδιο χαρακτήρα με μικρές αλλαγές ξανά και ξανά, αλλά πως όντως του παρουσιάζονται ιδέες που πηγαίνουν κόντρα η μία στην άλλη. Όλοι οι πρωταγωνιστές αναγκάζονται να λάβουν βαριές αποφάσεις, ίσως επιλέγοντας την λάθος επιλογή σύμφωνα με τον αναγνώστη, όμως η ροή των σκέψεών τους δίχνει ξεκάθαρα γιατί κατέληξαν σε αυτή την απόφαση.
Η επιλογή αυτού του βιβλίου για κριτική ήταν ουσιαστικά αυτόματη. Όταν το διάβασα για πρώτη φορά πραγματικά ένιωσα πως ο τρόπος γραφής και οι ανατροπές ήταν μια ανάσα φρέσκου αέρα, σε σύγκριση κυρίως με τα αστυνομικά έργα που όλοι γνωρίζουμε (Αγκάθα Κρίστι, Κόναν Ντόιλ). Επίτηδες αγνοούνται πολλοί κανόνες, δημιουργώντας, κατά την γνώμη μου, μια πιο ενδιαφέρουσα πλοκή. Γενικότερα, το θεωρώ ένα ενδιαφέρον και διασκεδαστικό βιβλίο, που θα βάλει τον οποιονδήποτε να σκεφτεί.